hemen cevap veremedim bana bıraktığın nota... bağoşla!

acımasızca ve haddinden fazla bağlanıyoruz maddeye, insanlara... hele de bu insan aileden biri ise acının katlanılabilir sınırları daralıyor iyice... gerçi hastalık gibi durumlarda zamanla, bilinçli veya değil, kanıksıyoruz da ölümü/öleceği... yine de, insan yaşam boyunca sahiplendiklerinin, kendine ait gördüklerinin, yüreğini yüreğine kattıklarının (gittiği yerde farklı bir boyutta yaşadığına inansa da) göçüne razı olamıyor, elindekilerin "kayıp" ına...

"kayıp" nedir ki Allah aşkına; evimizi, tüm birikmişimizi, bir uzvumuzu veya daha da ötesi bir yakınımızı, aileden birini kaybetmek (aslında) kayıp mıdır? (inanan biri için). Bir inanan bilir ve idrakindedir ki; maddeye bağlanmak ve onun tutsağı olmak esas ve büyük kayıptır... O; ne varlığa sevinir, ne de yokluğa yerinir... Ona gerek olan O'dur... Acıların en acısı ve uzak düşülebilecek, kaybedilecek en büyük değer O'nla olan yakınlığın sona ermesi ya da zayıflamasıdır...

aslında her "kayıp" (kaybı övmüyorum ve yüceltmiyorum yanlış anlama; Allah hepimize mutlu ve uzun bir ömrü içine alan birliktelikler nasip etsin) bizi kendimize daha da yakınlaştırır... "kayıp" la birlikte, nefsimiz hizaya çekilir, egomuz törpülenir ve kaybın yaşattığı acı, içimizdeki pasları/tortuları/günahları söküp atar adeta... yaşam boyunca, hep bizimmiş gibi davrandığımız şey ya da kişilerin aslında bize ait olmadığını ve hiçbir şeye nefsimizle, egomuzla bağlanmamamız gerektiğini gözümüzün önüne diker adeta... gerçek'le tanıştırır bizi; ilahi gerçekle!

başın sağolsun yağmur... dilerim bu yaşadıklarından mümkün olduğu kadar (olumlu yönde) istifade edersin ve hissettiğin ve yüreğini sarsan duygular yerini güzelliklere bırakır... zamanla... zamanı geldiğinde... onlar, kendi zamanlarına bilirler...

İyi bayramlar yağmur... Dilerim eşin iyidir; son gelişmeler nedir bilmiyorum ama!

Sevgiyle!

Merhaba arkadasim,su anda canim cok sikiliyordu öylesine dolasiyordum.Siteye girince cok ilginc buldum ama ayni zamanda cok da güzel´.Malesef hayat insana herzaman istedigini vermiyor ama sen yinede sansli oldugunu düsünmelisin.ben babami kaybetmedim ama benim icin o yasarken öldü cünkü o bizi biraktiginda ben 14 yasindaydimve üc tanede kardesim var di.yani hayat namusumuza ve serefimize dokunmadan sürüp gitti ama olmadi ya ONSUZ olmadi.onu hala cok özlüyorum.yani anlicam sen haklisin hakeden babalar.....

Sanıyorum "baba" ile birliktelikler bir şans
15 sene azımsanmayacak kadar çok
Nerdeyse bir ömür kadar
Birde hiç görmemek var
Doğduğunu bilememesi var
Dedim ya bir şans olsa gerek "baba" ile yaşamak

yükseklere kaldıran ama koruyan, gözeten; sınırlar koyan fakat kanatlar verip ve uçma şansı ve hakkı da tanıyan, hedefler koyan ve hedefe giden yolu da aydınlatan BİR BABA

Sen on beş yaşında iken aranızdan ayrılsa da, şanslı bir evlatmışın!

Benim babam da ben dört yaşımda iken aramızdan ayrılmış; babamla ilgili hiçbir anım yoktur!

Biz girip okuyamadık kaç gündür.
Malim, blogcu yine cozuttu.
Ama O, mutlaka okumuştur.